“Wanneer Ingrid Henssen uit de lift stapt met haar trolley vol bloemen, takjes en linten, begint het feestje eigenlijk al. Alleen al bij het zien van zoveel kleur en moois wordt je vrolijk, dat kán niet anders! “
“Bij de pakken neerzitten past niet bij mij”
Ik ben arts geworden, maar was ook net zo lief naar de kunstacademie gegaan
Ingrid (57 jaar) kan door ziekte haar beroep niet meer uitoefenen.
Stilzitten was voor haar geen optie. “Bij de pakken neerzitten past niet bij mij,” zegt ze dus ging ik op zoek naar wat wèl mogelijk is.
Creatief was ik altijd al. Of het nu ging om bloemschikken, houtbranden of werken met mergelsteen, ze deed het allemaal met plezier.
“Ik krijg energie van iets maken en het geven van workshops bloemschikken. Voor deelnemers is het ook spannend. Mensen denken vaak: kan ik dat wel? Maar geloof me: ja, dat kún je! En je gaat altijd met iets moois naar huis.” Werken met je handen maakt het hoofd leeg. Je concentreert je even op niets anders.” Dat mogen Susan en Gaby van Burgerkracht Limburg aan den levende lijve op haar uitnodiging meemaken. “Ik kan wel vertellen hoe het is maar het is leuker als je het zelf ervaart.”
Bloemenbinding als beleving
Samen iets maken is leuk en levert andere gespreksstof op. Het doet een mens goed! Bij bezoeken aan verzorgingstehuizen viel het Ingrid op dat er voor de inwoners weinig te doen is. Een volwaardige dagbesteding ontbreekt. Er wordt wel een muziekvoorstelling uitgevoerd of een modeshow georganiseerd maar dat is heel iets anders dan zélf wat ondernemen. Bloemenbinding kun je doen met iemand die bij je op bezoek komt. Ingrid organiseert workshops voor duo’s – bijvoorbeeld een dochter die haar moeder bezoekt. Samen maken ze dan onder begeleiding van Ingrid een mooi bloemstuk.
Dat kan – na afstemming – ook bij mensen thuis wanneer ze zelf niet meer uit de voeten kunnen of dreigen te vereenzamen. De activiteit moet een goed doel dienen en duurt een uur tot anderhalf uur. De kosten zijn 25 euro per duo. Ingrid doet het vrijwillig; je betaalt alleen de bloemen, materialen en eventuele reiskosten.
Iedereen kan bloemschikken
Met haar burgerinitiatief “Bloemenbinding” won Ingrid dit jaar de derde prijs bij EmPOWER jouw initiatief. Daar kocht ze de handige trolley voor waardoor ze de bloemen makkelijk mee kan nemen én kon ze weer investeren in nieuwe materialen. Het bloemenbinding initiatief is in principe eenvoudig. Iedereen kan bloemschikken.
“Het verbaast me vaak dat zelfs de meest beperkte mensen er van nature er zo goed mee aan de slag kunnen. Soms is het iets wat ze vroeger hebben gedaan. Het lijkt dan net of dat weer een beetje terugkomt. Ik zie ogen weer oplichten. Deelnemers zijn weer trots op zichzelf.” Ze komen weer een beetje tot bloei.
Iets maken, samen praten
Tijdens het bloemschikken geeft Ingrid aanwijzingen op een rustige en bemoedigende manier: “gebruik dat buxustakje maar als opvulling” of “deze Gerbera mag iets rechter”. Maar het is vooral belangrijk dat mensen zelf hun keuzes maken. Iedereen gebruikt dezelfde materialen; maar elk bloemstuk wordt anders. De een werkt helemaal in geel, heel strak, de ander wat speelser. Het gaat om het stimuleren van de eigen creativiteit die aangewakkerd wordt en waarin ze vooral zélf ontdekken en doen. “Ik help zo min mogelijk. Het is belangrijk dat het hun éigen werk wordt. Daar kunnen ze dan ook echt trots op zijn.”
Tegen eenzaamheid
Ingrid ziet hoeveel mensen – vooral ouderen – zich eenzaam voelen. En dan bedoelt ze niet alleen het missen van bezoek, maar ook het gevoel dat het leven weinig zinvol is. “Eenzaamheid heeft veel gezichten. Ik wil mensen het gevoel geven dat ze ertoe doen. Dat ze nog steeds iets kunnen maken, iets moois dat telt.
Soms ontstaan de mooiste momenten spontaan. Zoals bij een mevrouw met een verlamde arm die met veel moeite elk bloemetje in haar hand nam en straalde van trots toen ze haar eigen bloemstuk af had. Ze was zich namelijk heel bewust van haar beperking.
Voor mij is het mooi dat ik ondanks het feit dat ik afgekeurd ben mensen nog een fijne middag kan bezorgen. Ik zoek daar ook zelf naar, anders zou ik me minder nuttig voelen. Ik kan iets doen wat ertoe doet. Hetzelfde gevoel speelt bij de deelnemers, ze doen mee, maken iets wat ze eventueel kunnen weggeven. Ze voelen zich weer gezien en gehoord.”
Een mooi moment voor in het herinneringsdoosje
Het uur vliegt om. “Wat leuk, dat rood. Als je dikkere stengels gebruikt, prik er dan even een gaatje in voordat je ze in de oase steekt. Het gaat hartstikke goed! Maak er maar een geheel van. Lintje erom en klaar!” Aan het eind staan er bloemstukjes waar iedereen trots op is. Zorgen, stress en een vol hoofd – die zijn even naar de achtergrond verdwenen. Wat overblijft is een gevoel van voldoening, verbondenheid en schoonheid.
Dit is iets wat je met je moeder of schoonmoeder kunt doen, zegt Ingrid. “Het brengt je dichter bij elkaar. Een mooi moment om te bewaren in je herinneringsdoosje.
Samen met de Universiteit Maastricht werken we samen om de verbinding tussen het onderwijs en de praktijk van burgerorganisaties en patiëntenorganisaties te versterken.
We brengen tweedejaars studenten van de studie gezondheidswetenschappen in contact met de leefwereld van cliënten met als doel hun begrip, empathie en maarschappelijke verantwoordelijkheid te vergroten.
Heb je interesse in deelname aan de UM-module? Vul het formulier in. Een collega neemt contact met je op!
In de gezondheidszorg en het sociaal domein is het van cruciaal belang dat professionals niet alleen theorie beheersen, maar ook de realiteit kennen van degenen met wie zij later zullen werken. Door samenwerking met burgerorganisaties, patiëntenorganisaties en professionals brengen we studenten in direct contact met concrete maatschappelijke vraagstukken en ervaringen.
De studenten werken een aantal weken aan actuele vraagstukken binnen burgerinitiatieven of patiëntenorganisaties: welke knelpunten leven er, welke innovatieve oplossingen kunnen worden ontwikkeld en hoe kunnen organisaties hun impact verduurzamen?
Deze ervaring bereidt hen beter voor op hun (toekomstige) loopbaan. Ze ontwikkelen niet alleen vakinhoudelijke kennis, maar ook vaardigheden zoals samenwerking, empathie, maatschappelijke betrokkenheid en co-creatie met kwetsbare of ervaringsdeskundige doelgroepen.
Opdrachtgever
Patiëntenorganisatie of burgerinitiatief
Onderzoeksvraag
Beleidsvragen vanuit patiënten- of burgerinitiatieven
Doel
Studenten kennis laten maken met de leefwereld
Opdrachtgever
Organisaties, initiatieven of professionals.
Onderzoeksvraag
Concreet gezondheidsprobleem uit de praktijk.
Doel
Opleveren praktische oplossing en plan van aanpak ontwikkelen dat gedrag beïnvloedt.
Waardevolle praktijkervaring en groei in leiderschap en empathie.
Frisse perspectieven en concrete hulp bij strategie en integratie.
Organisaties die beter aansluiten bij de leefwereld van burgers
Het MamaCafé
In een tijd waarin bijna alles digitaal wordt, is de behoefte aan écht contact groter dan ooit. Dát biedt het MamaCafé. Kennis, steun, maar vooral verbinding is waar het bij het MamaCafé in Roermond om draait. Wat begon met een paar kopjes thee en een koekje in een speeltuin, groeide uit tot een bijzondere ontmoetingsplek voor ouders in Roermond en omstreken. Opgezet door een vrouw met een missie, iemand die uit eigen ervaring weet hoe het is om in de “tropenjaren” te zitten – met slapeloze nachten, zorgen om je kind, en het gevoel dat het allemaal op jouw schouders terecht komt. “Ik heb drie huilbaby’s gehad. Mijn jongste twee zijn zelfs in het ziekenhuis opgenomen. Op het moment dat je denkt: nu komt er lucht, nu gaat de jongste bijna naar school… kwam ik zelf in een heftige burn-out terecht. Alles wat ik had vastgehouden, kwam eruit.” De zorgen om je zieke kind/kinderen, de coronatijd thuis met drie en proberen te voldoen aan het perfecte plaatje om ‘alle ballen in de lucht houden’. Ze praat er open over. Eerlijk. Zonder opsmuk. En precies dát maakt haar zo geloofwaardig. Ze weet hoe het is als je moeder wordt en niemand vraagt echt hoe het met jou gaat. Dat je op Instagram alleen maar perfecte plaatjes ziet. Dat je soms schreeuwt om hulp, maar niemand het hoort.
Hoe het begon
Als jonge moeder verhuisde Gertrud vanuit de Randstad terug naar Limburg: “Ik had geen netwerk meer en zat alleen met kleine kinderen thuis tussen vier muren. Aan den lijve heb ik toen ervaren hoe eenzaam en zwaar die eerste jaren kunnen zijn. Het is niet automatisch zo dat ouders na de geboorte van hun baby terecht komen in een roze wolk; het kan ook een grijze of zelfs zwarte wolk zijn. Ik ontdekte het toenmalige MamaCafé in Roermond (destijds nog gericht op borstvoeding). Toen de oprichtster ermee stopte, twijfelde ik geen moment en maakte een doorstart in2020. Maar wél op mijn manier. Ik vroeg om volledige vrijheid – en die kreeg ik.
Toen heb ik alles opnieuw opgebouwd, met enkel een Facebookgroep en de naam als uitgangspunt. Met mijn achtergrond als Sociaal Pedagoog in zware jeugdhulpverlening, vrouwenopvang en begeleiding van ‘multi-problem gezinnen’, wist ik hoe waardevol het is om er niet alleen voor te staan. Mijn hart ligt bij gezinnen. Vanuit mijn werk weet ik hoe belangrijk het is om preventief te werken: ouders ondersteunen, zodat kinderen veilig en gezond kunnen opgroeien. Want de kinderen van nu zijn de volwassenen van straks.
Waar we nu staan
Inmiddels zijn we vijf-en-een-half jaar verder en is het MamaCafé Roermond uitgegroeid tot een
bloeiende community en telt de Facebookpagina meer dan 800 volgers. Ook via Instagram groeit onze community. Het begon als een klein koffiemoment (de oprichtster betaalt de koffie en thee soms zelf -niet omdat ze het kan missen, maar omdat ze gelooft dat een koffiemoment er echt bij hoort). Elke derde woensdag van de maand komen ouders samen op een plek waar niks moet, maar alles mag. In de winter zitten we in de stadsbibliotheek en zomers buiten in speeltuin de Kitskensberg. Je hoeft je niet aan te melden, er is geen drempel. Soms zijn er vijf ouders, soms dertig. Maar altijd is er ruimte voor verbinding, een luisterend oor.
Elke maand organiseren we bijeenkomsten – om de maand met een gastspreker over thema’s rondom kinderen van 0 tot 4 jaar, van draagdoekconsulent tot voedingscoaches. Er wordt peuterdans gegeven, een slaapcoach geeft advies, peutergym, kinder-EHBO en muziek op schoot. Alles draait om ontmoeting en uitwisseling. En bovenal: alles is op vrijwillige basis. In de zomervakantie maken we er een picknick van, waar ook oud-bezoekers op afkomen. Wat het MamaCafé bijzonder maakt? Het is volledig vrijwillig opgezet en uitgevoerd. Ik doe dit zonder subsidie of vaste ondersteuning. Toch organiseer ik kledingbeurzen, wandelingen, mama-dates, en zelfs een carnavalsoptocht. We hebben een appgroep met ruim 90 moeders waar alles gedeeld wordt: vragen, ervaringen, spullen, steun. Ouders helpen elkaar. En dat is precies waar het om draait.
“Als je eenmaal bij het MamaCafé bent geweest, hoef je nooit meer alleen te zijn”
In een wereld waar alles sneller lijkt te gaan, waar ouders soms het niet meer weten, is er één plek waar je gewoon even mag zijn. Waar je welkom bent zoals je bent met wallen onder je ogen, metvragen in je hoofd, of gewoon met je kindje op schoot. Die plek is het MamaCafé. De kracht zit in de herkenning. Iemand zegt: “Mijn kindje heeft uitslag.” Drie moeders reageren meteen geruststellend: “Oh, dat is gewoon de zesde ziekte. Gaat vanzelf over.” Dat soort gesprekken halen spanning weg. Je voelt: ik ben niet alleen.
Mijn droom?
Dat ik dit werk mag blijven doen, liefst beroepsmatig. Dat er ruimte komt – in beleid én financiering –om preventieve, verbindende initiatieven als die van mij verder te laten groeien. Want als je een ouder ondersteunt, geef je een kind de kans om veilig en gezond op te groeien. Daar begint alles mee. Vooralsnog regel ik alles zelf – van de planning en communicatie tot het contact met locaties. Gelukkig krijg ik bij grotere evenementen, zoals de kledingbeurs, hulp van andere moeders in de opzet en uitvoering. Ik vind het belangrijk om ook anderen te stimuleren om initiatief te nemen. Als iemand een goed idee heeft, zoals de kledingbeurs – help ik graag om dat via het MamaCafé te realiseren.
De kracht van een burgerinitiatief
Ondanks het succes draait alles nog steeds op vrijwillige inzet. Subsidie is er niet, maar wél veel betrokkenheid. Gertrud heeft aanvragen gedaan, echter zonder resultaat, maar ze laat zich niet ontmoedigen. Ze meldde zich aan voor EmPOWER jouw initiatief en won zelfs de tweede prijs – een geldprijs van €500 die ze zorgvuldig wil inzetten: voor flyers, kerstcadeautjes voor de kindjes, of een attentie voor de vrijwilligers. “Je kunt zoveel doen met weinig middelen – als je het maar met je hart doet. Toch begint het na vijfeneenhalf jaar weleens te wringen. Gelukkig dragen ouders soms vrijwillig bij, en werken we samen met lokale partijen zoals de bibliotheek, de Groene Transformator en Sportservice Roermond. Maar structurele steun zou enorm helpen daarom deed ik ook mee aan EmPOWER jouw Initiatief.
Dromen over de toekomst
“Het mooiste aan het MamaCafé? De relaties die ontstaan. Ouders die elkaar voor het eerst spreken,
en jaren later nog steeds contact hebben. Moeders die elkaar ontmoeten tijdens een wandeling in coronatijd en vriendinnen worden. Een vader uit Canada die langskomt met zijn gezin en geraakt wordt door het concept. Ik had laatst een moeder die zei: ‘Ik heb lang getwijfeld, maar ik ben er toch’.
Toen heb ik haar meteen gecomplimenteerd. Want als je die drempel over durft, heb je de grootste stap al gezet.” Dromen zijn er. Het Café floreert. Maar het blijft allemaal draaien op één persoon, met de hulp van vrijwilligers en een partner die achter me staat. “Mijn wens? Dat iemand zegt: ‘Wat jij doet is zó waardevol, wij willen dat je dit groter maakt.’ Dat een organisatie of gemeente zegt: ‘Kom voor ons werken. Of laat ons jou inhuren als zzp’er.’ Want ik weet: dit werkt en het bewijs is er. Ouders hebben dit nodig. Dat weet ik niet alleen uit ervaring, maar ik zie elke maand opnieuw wat er gebeurt als je mensen samenbrengt. Als je de ruimte geeft om écht te praten. Als je laat zien dat hetouderschap niet altijd licht is, maar dat je er niet alleen in hoeft te staan.
Eén boodschap blijft hangen:
“Als je eenmaal bij het MamaCafé bent geweest, hoef je nooit meer alleen te zijn.” Geen slogan. Gewoon de waarheid!
Op 3 oktober kunnen inwoners van Tegelen genieten van een gloednieuwe ‘Kwiek Beweegroute’. Het initiatief komt van fysiotherapeute en inwoner Lisette, die die buurt graag letterlijk in beweging brengt. De route start bij de praktijk waar zij werkt en staat vol met opdrachten die geschikt zijn voor jong én oud.
Lisette stuurde haar idee in voor ons project ‘Groeikr8’ in Venlo. Tijdens Groeikr8 leg je verbindingen met andere initiatieven uit jouw omgeving. Je bouwt hierdoor een waardevol netwerk op. Door ervaringen te delen leer je van de successen en uitdagingen van andere burgerinitiatieven. Je ontvangt handvatten en tips om je initiatief duurzaam te maken en krijgt de juiste begeleiding zodat je jouw initiatief verder kan ontwikkelen.
Om dit initiatief te realiseren, trok Lisette op met de landelijke organisatie Kwiek en wist via het Leeftstijlakkoord financiering te regelen. Bijzonder is dat buurtbewoners zelf mochten meedenken: via een prijsvraag kon een naam bedacht worden voor de route. Deze wordt tijdens de opening op 3 oktober onthuld.
De beweegroute is een eerste stap. Ze wil in de toekomst samenwerken met de Heemkundevereniging en scholen om zo nog meer verbinding te maken tussen bewegen, leren en ontmoeten.
Bij Groeikr8 zocht ze handvatten, inspiratie en praktische tips. Ze ervaarde dit traject als een bubbel met positieve energie. “Je steekt er zelf tijd en moeite in, maar krijgt er ook veel voor terug!”. Ze vond het vooral heel inspirerend om te horen wat er allemaal leeft in de Venlose samenleving, heeft veel gehad aan de sessie over financiering en is dankbaar voor alle contacten die ze hierdoor heeft opgedaan.
Met de Kwiek Beweegroute krijgt Tegelen er niet alleen een sportieve voorziening bij, maar ook een mooi voorbeeld van hoe één idee kan uitgroeien tot een initiatief dat de hele gemeenschap versterkt!
Heb jij nou ook een goed idee voor jouw buurt, wijk of dorp? Maar weet je niet zo goed hoe je dit kunt aanpakken? Er vinden nog verschillende edities van Groeikr8 plaats in Limburg. Bekijk onze website om te zien of er een editie in jouw buurt is! Lees hier meer over Groeikr8!
Het is officieel: zorgverzekeraars CZ en coöperatie VGZ hebben het transformatieplan “Mentale gezondheid voor iedereen in Zuid-Limburg” bekrachtigd. Dit is een belangrijke stap richting een gezondere regio, waarin mentale veerkracht en passende ondersteuning centraal staan.
Vanaf nu kunnen we écht aan de slag met het realiseren van onze ambities.
Wat willen we bereiken?
Welke thema’s staan centraal?
Hoe doen we dat?
Door een sterke samenwerking tussen huisartsen, ggz-aanbieders, welzijnsorganisaties, zorgverzekeraars, gemeenten én inwoners. De samenwerkingspartijen zijn Mondriaan, MIK & PIW Groep, Incluzio, HuisartsenOZL, LEVANTOgroep/ NOVIzorg, Lionarons GGZ, Meditta, MET GGZ, Mens GGZ, ZIO, Zuyderland GGZ, CZ, VGZ, MUMC+, Burgerkracht, Gemeente Heerlen, Gemeente Maastricht, Gemeente Sittard-Geleen, De vrijgevestigde psychologen en kleine instellingen verenigd in Psyzorg Zuid-Limburg, GGD Zuid-Limburg, Platform Zuid GGZ & OGGZ PsyQ, Summa, Radar, VIGO groep, Welzijnsgroep Parkstad Limburg.
Han von den Hoff, directeur van Burgerkracht Limburg legt hieronder uit waarom dit plan zo belangrijk is — en waarom we het alleen samen kunnen waarmaken.
Meer weten over het transformatieplan? Bekijk dan de website https://mentalegezondheidzl.nl/
In het eerste blok van het academische jaar krijgen studenten van de opleiding Gezondheidswetenschappen (specialisatie Beleid, Management en Evaluatie van Zorg) de opdracht om een project te doen voor een patiënt- of burgerinitiatief. Door onderzoek te doen voor een bepaald initiatief wordt er meer gedacht vanuit de mens en ontstaat er persoonlijk contact.
Liza en Oliver gingen met hun groepje aan de slag met de organisatie Ypsilon. Ypsilon zet zich in voor de ondersteuning van familieleden en naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid en wilde meer inzicht krijgen in hoe zij de samenwerking met hulpverleners ervaart. De onderzoeksvraag die de studenten meekregen was: Hoe ervaart u als naaste van iemand met een psychotische kwetsbaarheid de samenwerking met de hulpverlening?
Meer inzicht krijgen
“Dit onderzoek was voor Ypsilon van belang, omdat familieleden en naasten een grote rol kunnen spelen in het zorgtraject. Soms worden zij actief betrokken bij de behandeling, maar het komt ook voor dat ze nauwelijks worden meegenomen in het proces. Ypsilon wilde een beter beeld krijgen van hoe dit in de praktijk verloopt, zodat zij zich nog beter kunnen inzetten voor verbeteringen in de zorg en het beleid rondom psychische aandoeningen.Ypsilon stelde een groep respondenten beschikbaar die wij mochten interviewen. De meeste interviews vonden plaats via Zoom, wat verrassend goed verliep, ondanks de soms hogere leeftijd van de geïnterviewden. De respondenten waren erg open over hun ervaringen en beantwoordden al onze vragen eerlijk en uitgebreid. De vragen hebben we vooraf besproken met onze begeleider, Mea, die ons waardevolle feedback gaf waarmee we de gesprekken verder konden verfijnen.”
Met een beetje hulp
Het proces van het onderzoek was erg leerzaam. Ons contact met de opdrachtgever verliep soepel. We hielden hen via een WhatsApp-groep op de hoogte van onze voortgang en konden bij vragen altijd terecht bij onze contactpersoon. Ze was erg betrokken en stelde zelfs voor om een oefeninterview te houden, wat voor ons heel waardevol bleek. Tijdens dit oefeninterview beseften we pas echt hoe zwaar sommige onderwerpen konden zijn. Het was fijn om dit van tevoren te ervaren, zodat we beter voorbereid waren op de daadwerkelijke interviews.
Voor de werving van respondenten kregen we hulp van onze contactpersoon, die een selectie maakte van mogelijke deelnemers. Zij verstuurde onze flyer en geïnteresseerden konden zich bij ons melden. Dit proces verliep grotendeels goed, al was het soms lastig dat niet iedereen snel reageerde. Hierdoor moesten we uiteindelijk enkele mensen afwijzen omdat we al verder waren in ons onderzoek.
Persoonlijke verhalen en gevoelige onderwerpen
Wat ons het meest is bijgebleven van dit onderzoek, is de openheid en de persoonlijke verhalen van de naasten die we hebben gesproken. Vooral bij gevoelige onderwerpen merk je dat een interview veel meer diepgang biedt dan een vragenlijst. Eén van de respondenten hebben we zelfs thuis bezocht, wat zorgde voor een bijzondere en openhartige uitwisseling. Dit bevestigde voor ons hoe waardevol kwalitatief onderzoek is om echt de ervaringen van mensen te begrijpen en niet alleen oppervlakkige informatie te verzamelen.
Daarnaast viel het ons op dat naasten, ondanks hun grote betrokkenheid, vaak niet of nauwelijks worden meegenomen in het zorgtraject. De mensen die het meeste kennis hebben over de patiënt, worden vaak niet gehoord en moeten zelf actief achter informatie en afspraken aan. Ook blijkt dat de regelgeving rondom de behandeling van psychotische patiënten niet altijd toereikend is. Er zijn veel instanties die hulp willen bieden, maar als er één factor niet klopt – bijvoorbeeld als een patiënt onder invloed is van alcohol – kunnen zij vaak geen passende zorg bieden. Dit maakt de situatie voor zowel patiënten als hun naasten extra ingewikkeld.
Waardevolle lessen
Als toekomstige professionals nemen wij veel waardevolle lessen uit dit onderzoek mee. Het belang van open gesprekken, waarin mensen zelf hun verhaal kunnen vertellen, is ons nog duidelijker geworden. In de zorg en hulpverlening worden naasten soms te weinig betrokken of gehoord, en we beseffen nu hoe essentieel het is om hun ervaringen serieus te nemen. Daarnaast hebben we geleerd hoe belangrijk het is om actief te vragen naar ervaringen, omdat mensen niet altijd uit zichzelf delen wat hen bezighoudt. Dit inzicht zal ons in onze verdere professionele carrière zeker van pas komen. Ook hebben wij een beter begrip gekregen van de tekortkomingen in het huidige zorgsysteem en hopen we in de toekomst bij te kunnen dragen aan verbeteringen.”
Ypsilon is een vereniging die zich inzet voor familieleden en naasten van mensen met een psychische kwetsbaarheid, zoals psychotische aandoeningen. De organisatie biedt ondersteuning, informatie en belangenbehartiging om ervoor te zorgen dat naasten beter betrokken worden bij de zorg en behandeling van hun dierbaren.
Wil jij jouw buurt een boost geven en ben je op zoek naar geld?
Wil je weten hoe je in jouw gemeente
jouw buurt een boost kunt geven?
Wil je andere maatschappelijke organisaties ontmoeten
om een bepaalde wijk een boost te geven?
Wil je in contact komen met vrijwilligers in jouw gemeente
om samen een buurt een boost te geven?
Kom dan op woensdag 19 maart 2025 naar het BuurtBooster Festival & Fondsenplein!
Provincie Limburg organiseert dit festival samen met Burgerkracht Limburg, Katalys, Vereniging Kleine Kernen Limburg, Spil in de Wijk én Huis voor de Kunsten Limburg om leefbaarheidsprojecten onder de aandacht te brengen en ideeën die er zijn verder uit te werken. Naast het welbekende Fondsenplein zijn er interessante sprekers, workshops, een excursie in de wijk, een muzikale omlijsting en natuurlijk hapjes en drankjes. Op dit event kom je te weten hoe je (financiële) ondersteuning kunt krijgen bij je idee of je project. Je komt in contact met de juiste mensen om jouw project tot een succes te maken.
Waar?
Weerstand
Bredeweg 10
6042 GG Roermond
Wanneer?
Noteer alvast: Woensdag 19 maart 2025 van 14.30-21.00 uur. Inloop is vanaf 14.00 uur.
Je kunt je opgeven voor een dagdeel en diverse workshops. Er is een parallel programma gedurende de middag en avond.
Voor wie?
Initiatiefnemers, vrijwilligers, maatschappelijke organisaties, gemeenten, woningcorporaties. Kortom: iedereen die actief is in de wijk/buurt.
Programma en aanmelden
Je kunt hier het programma bekijken en je aanmelden!
Toegang
Gratis
Vragen?
Stuur dan een mailtje naar: evenementen@prvlimburg.nl
Maak kennis met Jenifer en haar zoon Dyano van 10. Wat begon als een simpel idee van Dyano, geïnspireerd door zijn, helaas overleden, oma – een geliefde ondernemer in Tegelen – groeit nu uit tot een droom die de buurt Nieuw-Steyl dichter bij elkaar kan brengen: een buurtcamping. Samen met vriendjes bedacht Dyano het plan en Jenifer, samen met een groepje andere moeders, heeft het omarmd. Komende zomer hopen ze deze droom waar te maken.
Jenifer vertelt:
“Uiteindelijk zou ik graag een blijvende ontmoetingsplek in onze buurt willen, waar mensen elkaar leren kennen en ondersteunen. Op Nieuw-Steyl ontbreekt zoiets nu. Zeker in een buurt waar verschillende culturen samenleven, is het belangrijk om elkaar te begrijpen en te helpen. Een buurtcamping zou een prachtige eerste stap zijn om eenzaamheid tegen te gaan en verbinding te creëren.”
De buurtcamping heeft niet alleen een sociaal doel, maar staat ook symbool voor samenwerking en saamhorigheid. Daarom heeft Jenifer het initiatief aangemeld bij Groeikr8, een platform dat buurtprojecten ondersteunt en verbindt.
Wat betekent Groeikr8 voor Jenifer en haar buurtcamping?
“Groeikr8 biedt ons de kans om te leren van andere initiatieven en hun ervaringen. Iedereen brengt iets unieks mee vanuit zijn of haar achtergrond. Dat is ontzettend waardevol. Bovendien is het een mooie kans om in contact te komen met andere inwoners van Venlo die ook mooie plannen hebben voor hun buurt. Wie weet wat we in de toekomst voor elkaar kunnen betekenen.”
Voor Jenifer is het vooral belangrijk om handvatten te krijgen om samenwerking in de buurt te versterken. “Ik wil leren hoe we samen onze ideeën tot een succes kunnen maken. En misschien, op de lange termijn, kunnen we werken aan een vaste ontmoetingsplek in de buurt. Maar voor nu begint alles met de buurtcamping – een initiatief dat hopelijk voor veel nieuwe verbindingen zorgt!”
Heb jij ook een mooi idee voor jouw buurt of dorp?
In 2025 starten we met deze editie van Groeikr8. Hiervoor is aanmelden nog mogelijk! Interesse? Of wil je meer weten? Klik hier! We nemen graag contact met je op.
Een voedselbos midden in het centrum van Velden
Een openbaar voedselbos midden in het centrum van Velden. Je moet er maar op komen. Een bijzonder plan waar een net zo’n origineel idee achter schuilt. Een ontmoetingsplek voor jong en oud, waar je kunt leren over het produceren en genieten van duurzame producten. Klinkt dat niet spannend? Dat ís het wel. Want heb je weleens gehoord van een Uiensoepboom of de Pawpaw (winterharde indianenbanaan). Niet? Moet je tóch eens gaan kijken.
Altijd al een natuurmeisje
Marjolein (31 jaar) is een ‘natuurmeisje’. Altijd al geweest. ‘Ik ben buiten het dorp Velden opgegroeid aan de rand van het bos. We hadden thuis een moestuin dus de band met en de liefde voor de natuur kreeg ik van huis uit mee, die werd als het ware met de paplepel ingegoten.’ Ze volgde de opleiding ‘Voeding & Gezondheid.’ Al in haar studententijd ontstaat het idee voor het voedselbos. Inmiddels werkt ze voor het IVN als projectleider natuureducatie daarnaast is ze jong-leren-eten makelaar. ‘Dat doe ik in de regio zuid in Brabant en Limburg. In beide provincies kom ik op dit terrein met allerlei mooie initiatieven en mensen in aanraking. De verbinding als vrijwilliger voor het Veldens Voedselbos is dan snel gemaakt.’
Doorzettingsvermogens en een beetje geluk, zo kregen wij deze bijzondere plek
Het heeft even geduurd voordat we de plek midden in het centrum de onze mochten noemen. Er gingen nogal wat gemeentelijke processen aan vooraf. We hadden het geluk dat een van onze vrijwilligers ons hierbij (vanwege haar vastgoedachtergrond) kon helpen. Dat heeft uiteindelijk deze bijzondere plek opgeleverd. Er wonen mensen om het voedselbos heen dus er is sociale controle. Kinderen spelen er maar er wordt niets moedwillig kapot gemaakt. Uiteindelijk willen we dat de mensen komen plukken en elkaar ontmoeten maar er moeten nog een paar stappen worden gemaakt.
Doel van het initiatief
Het doel van het voedselbos-project is om iedereen op een laagdrempelige manier kennis te laten maken met gezonde en duurzame voeding en hiervan te genieten.
We willen handreikingen bieden waarmee mensen aan de slag kunnen. Bijvoorbeeld je tuin vergroenen. Mensen bewuster maken hoe ze dat in de praktijk zouden kunnen brengen. Voor ons betekent dat laten zien wat we in het voedselbos hebben. Kleine stappen kunnen al invloed hebben op bijvoorbeeld je boodschappen. Iedereen is daarbij welkom van jong tot oud. Van basisschoolkinderen, ouderen (toekomstig woon-zorgcomplex) en iedereen daartussen.
Groeikr8
Hoe trekken we nieuwe vrijwilligers aan? Met deze vraag kwamen we naar Burgerkracht Limburg en voor ons de reden om mee te doen aan Groeikr8. In de in de loop der jaren hebben we een vaste groep vrijwilligers om ons heen verzameld. Het zijn mensen die het fijn vinden om één keer per maand met zijn allen buiten bezig te zijn. Een vaste club die nog steeds mag groeien. Door Groeikr8 hebben we onze werkwijze kritisch onder de loep gelegd. Dat gaf een hele andere wending aan ons verhaal. We hebben inzichten vergaard die we van tevoren niet bedacht zouden hebben. Waarom het bijvoorbeeld lastig kan zijn om je bij ons aan te sluiten. De huidige club is op elkaar ingespeeld. Voor buitenstaanders daarom juist misschien lastiger om aan te haken. Vrijwilligers willen bovendien weten wat er van ze wordt verwacht. Dat proberen we nu nóg duidelijker te maken op onze website. We zijn natuurlijk niet elke dag bezig in het Voedselbos. Als mensen langskomen treffen ze daar niet altijd iemand voor een praatje. We komen op dit moment maar één keer per maand bij elkaar. Het zijn zaken die we beter op elkaar willen laten aansluiten. Dat is nog even een zoektocht. We hebben nu al een duidelijker beeld van wat in huis hebben, wat ieders taak en rol is en wat/wie we nog zouden kunnen gebruiken. Er is een steviger structuur neergezet. Nu zijn nu zijn we toe aan de volgende stap: ‘het binnenhalen van nieuwe mensen’. Daarnaast zijn we ons bewuster van de verschillende soorten vrijwilligers. Jongeren sluiten vaker aan maar meestal niet voor vast. Onze vaste kern is veelal gepensioneerd en heeft tijd. De lossere schil is dus jonger, werkt en heeft minder tijd. Niet iedereen is altijd beschikbaar maar als je een grotere groep hebt om mee af te wisselen zou mooi zijn. Nu komt er te veel op de vaste vrijwilliger neer.
Wat we hebben opgestoken
We gaan anders te werk. Bij de workshops en trainingen konden we onze vragen kwijt. De uitwisseling met de andere initiatieven, bij elkaar langsgaan en het uitwisselen van tips is leerzaam. Van tevoren was ik daar sceptisch over, maar we hebben er veel aan gehad. Iedereen weet waar je tegenaan loopt. Toch is het overal weer net iets anders. De tips die we konden gebruiken hebben we ingezet voor onze vrijwilligersgroep. Sommige dingen lopen daardoor een stuk beter dan voorheen. In een voedselbos zie je elkaar een stuk minder vaak dan je misschien zou verwachten. In de winter bijvoorbeeld zie je elkaar een hele tijd niet. Toch wil je iedereen betrokken houden, want anders raak je nieuwe vrijwilligers snel weer kwijt. Nu spreken we daarom ook tussentijds af. Drinken we samen koffie om toch die band te blijven houden. Mensen hebben daar behoefte aan; iets waar we voorheen niet aan hebben gedacht. Voor het hele jaar zijn er data geprikt, zodat iedereen weet wat we gaan doen en wanneer.
Plannen voor de toekomst
‘Lokaal heeft het voedselbos echt wel impact. Ik geloof in kleinschaligheid. Je hebt de meeste invloed op je eigen omgeving. Het is belangrijk om daar te beginnen. Hoe we het voedselbos dichter bij de mensen hebben kunnen brengen is voor ons waar het om gaat. Er valt nog veel te leren, ook voor ons hoor! We hebben nog genoeg ideeën die we willen uitrollen. Het maken van naambordjes bijvoorbeeld bij de verschillende bomen en gewassen, of een informatiebord over het bos en wat zich daarin bevindt. Wat er staat en wat je er mee kunt doen. Het is leuk om mensen daarmee te prikkelen! Vooral kinderen voelen een soort ‘eigenaarschap’, als ze iets hebben geplant. Ze ervaren het gevoel dat ze ergens aan hebben bijgedragen wat ertoe doet. Want daar begint het mee!’
José en Pieter krijgen het idee als ze langs een openluchttheater fietsen. Beiden zijn enthousiast. Zoiets willen ze ook opzetten. Een onderbuikgevoel waar ze naar luisteren. José is opgegroeid op een kampeerboerderij. Als kind leert ze hoe leuk het is wanneer je uit je comfortzone wordt gehaald. Goed voor je creativiteit en ontwikkeling. Dát wil ze kinderen én volwassenen laten meemaken. Ze hebben er de ruimte voor. Midden in de natuur maken ze een speelse, magische plek waar je je kunt uitleven. Een kleinschalig project, dat uit het hart van mensen komt. Het programma is afwisselend. Alles mag en kán gebeuren. Van theateroptredens, muziek van eigen bodem, poppenkast, pizza bakken, houtbewerking, graffiti, droppings, houtbewerking tot een circus.
Het Kernteam
De twee initiatiefnemers vormen samen met Heidi Jacobs en Simone Loozen het kernteam van de Cultuurtuin. Ze delen hun ideeën met Simone en Heidi. Ompraten is niet nodig want ze zijn meteen enthousiast. En zij niet alleen. Een vaste kring gepassioneerde vrijwilligers helpt mee. Het initiatief ontstond uit een ideaal: ‘Kinderen moeten kind kunnen zijn.’ Bij ons krijg je iets moois aangereikt wat je verder kunt ontwikkelen of misschien zelf hebt onthouden uit je eigen kindertijd. Vanaf het begin was er veel enthousiasme voor ons project en nog steeds want we groeien!
Plezier en vrijetijdsbesteding
Het kernteam deelt een levensvisie. Een gezamenlijke kijk op het leven. We kennen elkaar al lang. Voor ons is het gemakkelijk om samen te werken, want we weten van elkaar hoe we zijn. Dat laten we aan de buitenwereld zien: zo willen we het, zo doen we het, zo hebben we plezier! Het spreekt mensen aan dus ja, het werkt.
Geen plan hebben is ook een plan
Wordt er dan niets concreet gepland? Er wordt even hartelijk gelachen. “Dat hebben we geprobeerd. Bij ons werkt dat niet. We laten het vooral gebeuren vanuit het doen. We zijn ooit gestart via het programma: ‘Samen voor de Buurt’. Met hulp van de RegioBank Beringe is een crowdfunding voor de buurt opgestart. Zes weken lang hebben we iedere week een andere activiteit opgezet. Daarvoor hadden we een plan nodig. In grote lijnen is dat de basis van wat we nog steeds doen. Het verschil is dat dingen nu meer spontaan ontstaan. In het begin organiseerden we alles zelf. Dat doen we nog steeds, maar andere mensen denken nu met ons mee. Ze komen spontaan met ideeën, waardoor onze rol niet alleen organiserend, maar vooral faciliterend wordt. Natuurlijk is er weleens een spanningsboog tussen plannen en de praktijk. Maar het echte ‘regelen’ gebeurt op het moment dat we samen zijn. Omdat de omgeving meedoet gaat het bijna organisch. Je merkt na verloop van tijd wat je nodig hebt. Iedereen vindt bijna automatisch een weg. Zeker nu we al een poosje actief zijn. Het ‘laten stromen en vooral niet moeten’ gaat ons goed af. Het hoeft ook niet perfect te zijn.
Het Tutti Frutti bos – ‘Het leven is pas echt leuk als je meedoet’
Met de donaties uit de crowdfunding is onder andere het Tutti Frutti fruit- en notenbos aangelegd. Jong en oud heeft meegeholpen om dit bos aan te planten. Dat is op zich al een activiteit. “Het lijkt ons heerlijk om straks in de buitenlucht samen te genieten van zelfgemaakte lekkernijen. Van fruit en noten die je zelf mag oogsten en verwerken. Kookworkshops geven, want de oogst is uiteindelijk bedoeld voor mensen in de regio. Je mag ervan genieten als je wilt én meedoen aan activiteiten”.
Groeikr8 en ‘de wet van de vrije voeten’
Ons initiatief werd uitgekozen om mee te doen. We kregen Leike Peeters als inspirerende coach en ontvingen een boost aan informatie. Hierdoor leerden we (nog) beter samen te werken en ons doel scherper te krijgen. Weten wat je in huis hebt, je bewust zijn van wat er ontbreekt en waar dus nog behoefte aan is. Zoals afwisselend leiding nemen, maar ook kunnen delegeren en dan achterover durven leunen”.
‘De wet van de vrije voeten’
“Voorheen waren we gefixeerd op hoe we vrijwilligers aan moesten trekken, hoe we met ze moesten omgaan. Dat doen we niet meer. We doen het zoals we het zelf voor ogen hebben. Mensen die met ons mee willen doen komen vanzelf, en gaan weer als ze het niet meer mee willen doen. ‘De wet van de vrije voeten’ zo noemt José dat.
De controle kunnen loslaten. Dat is iets wat Groeikr8 ons duidelijk heeft gemaakt”.
Een geschenk uit de hemel
“Onlangs is hier in de buurt een COA-locatie geopend. De mensen die hier wonen raakten betrokken bij onze activiteiten en helpen nu mee in de tuin of helpen met opzetten en opruimen van voorstellingen en workshops. Daarin zijn ze heel actief. In de Cultuurtuin komen verschillende nationaliteiten bij elkaar. Wanneer je van alles samendoet voelt het meer en meer als één cultuur omdat er verbinding ontstaat met de Nederlandse cultuur. Ze denken ook met ons mee. Vertellen hun eigen verhalen bij de wereldkaart en bieden internationale dans- en kookactiviteiten aan. Een geschenk uit de hemel – voor hen, maar ook voor ons – dat ze hier terecht zijn gekomen.Misschien heeft het zo moeten zijn…
