Wil jij je maatschappelijk inzetten voor Limburg? Zet je in als vrijwilliger bij Burgerkracht Limburg, structureel of eenmalig. Jouw betrokkenheid maakt het verschil.
Neem contact op met onze vrijwilligerscoördinator Kizzy Rouwet via kizzyrouwet@burgerkrachtlimburg.nl en vertel kort wie je bent, waar jouw interesse ligt en hoeveel tijd je ongeveer beschikbaar bent. We denken graag met je mee over hoe jij jouw talenten kunt inzetten.
Een leven van veerkracht, creativiteit en vooral blijven kijken naar wat wél kan
Bernadette (60) zet zich als vrijwilliger in tegen armoede en sociale uitsluiting. Ze doet dit op een bijzondere manier: door posters te maken, verhalen en haiku’s (Japansedichtvorm) te schrijven en creatieve projecten te ontwikkelen die armoede zichtbaar en bespreekbaar maken. Maar om te begrijpen waarom dit haar drijft, moeten we terug naar haar jeugd.
Jeugd in armoede
Armoede is voor Bernadette geen maatschappelijk thema op afstand. Het loopt als een rode draad door haar leven. Ze groeide op in een bijstandsgezin met een alleenstaande moeder en twee oudere broers. Geld was er nauwelijks. Ze weet nog goed hoe het voelde om niet mee te kunnen doen. “Een schoolreisje was al vaak passen en meten voor mijn moeder. En vakanties? Die zaten er niet in.” Ze herinnert zich het verdriet van verhuizen naar een andere plek op haar negende. “Ik raaktemijn vertrouwde wereld kwijt; mijn vriendjes, het bos, de boerderij waar ik speelde. Alles.” Meedoen met leeftijdsgenoten was lastig. Uitzondering daarop was haar lidmaatschap bij de scouting. Het was pijnlijk om buiten de boot te vallen, bijvoorbeeld door afwijkende kleding of naar een feestje te gaan en niet weten dat je dan een cadeautje meeneemt. Haar vader, die bij een bank werkte liet haar een heel andere wereld zien. “Bij hem was één ijsje niet genoeg. Dan zei hij: wil je een tweede of zelfs een derde? Dat contrast maakte duidelijk hoe verschillend levens konden zijn.”
Studeren tegen de stroom in
Als eerste in het gezin ging Bernadette studeren. Ze koos voor maatschappelijk werk, maar dat leverde spanningen op. Haar vader lag dwars, stopte met het betalen van zijn ouderlijke bijdrage en geloofde niet dat ze haar opleiding zou afronden. “In ons gezin was studeren niet de norm. Ik heb het net niet gehaald, maar ik heb wel gevochten om er te komen.”
Struggles met werk en gezondheid
Na haar studie volgde een grillige loopbaan. Werk vinden bleek lastig, vaak voelde ze zich een buitenstaander. “Ik paste niet in het plaatje.” Collega’s vonden me te onzeker of te anders. Ze kreeg slechts tijdelijke contracten. Tweemaal werd ze ontslagen. De opeenvolgende verliezen – werk, haar kat, en kort daarna de dood van haar broer en ouders – leidden tot een zware depressie die drie jaar duurde. Ze sliep soms wel twintig uur per dag en had moeite om grip te krijgen op haar leven. Ze hield er chronische vermoeidheid aan over. Ze kreeg diabetes en de diagnose ADHD. Toch gaf ze niet op. Via het UWV volgde ze een omscholing tot sociaal-juridisch medewerker, die ze met succes afrondde. Maar opnieuw bleek het vinden van passend werk moeilijk. De opeenstapeling van teleurstellingen, armoede en gezondheidsproblemen maakte het leven zwaar. In 2018 kreeg ze ook nog een beroerte, waarna ze opnieuw moest leren lopen en spreken.
Creativiteit als uitweg
Wat Bernadette telkens weer overeind hield, was haar creativiteit. Ze ontdekte de kunst van het schrijven van haiku’s toen ze zich verdiepte in Japanse Zen filosofie. Vanaf dat moment werden korte gedichten haar manier om gevoelens en ervaringen te verwoorden. Later begon ze posters te maken waarin ze haiku’s combineerde met krachtige beelden. Deze posters vonden hun weg naar conferenties, bijeenkomsten en zelfs internationale netwerken tegen armoede.
Ze gaat soms gekscherend op pad als “Koningin Minima”, compleet met kroontje en zwarte jurk. Ze werd lid van de SP. In haar ogen dé partij die wat aan armoede doet en die dat ook durft te benoemen. Op die manier vraagt ze aandacht voor armoede en de gevolgen van politieke keuzes.
Het is háár creatieve manier van protest voeren en bewustwording creëren. Ook geeft ze workshops in schrijven en haiku’s. Vaak doet ze dat op bijzondere plekken, zoals bij de “Geheime Tuinen” in Sittard – plekken met een verborgen geschiedenis die door verhalen en kunst tot leven worden gewekt. Daar helpt Bernadette deelnemers om hun eigen ervaringen in woorden te vangen.
Een gezicht voor mensen in armoede.
Ze maakt zichtbaar wat vaak onzichtbaar blijft. Door haar eigen ervaringen te delen, door kunst te maken en door anderen te begeleiden in creatieve uitingen, geeft ze armoede een gezicht. Haar overtuiging is dat iedereen kansen verdient, vooral via goed onderwijs en door begeleiding. Ze weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om zonder steun of voorbeeld je weg te vinden. Armoede beïnvloed je denken, zegt ze: “Je verstand neemt met tien procent af als je in armoede leeft. Je maakt keuzes meer op korte termijn, want je bent bezig met overleven.”
Geluksmomenten en dromen
“Ik zet iets neer wat een ander nog nooit heeft neergezet. Het is niet gekopieerd, het komt helemaal uit mezelf.”
Ondanks alles kent Bernadette momenten van geluk. Het meest geniet ze ’s avonds op haar balkon, wanneer de stilte neerdaalt en ze kan reflecteren op de dag. Ook in het schrijven, tekenen en geven van workshops vindt ze vreugde en zingeving.
Ze blijft nieuwe talen leren en droomt van een reis naar Zweden. Maar vooral wil ze doorgaan met wat ze nu doet: verhalen vertellen, haiku’s schrijven en mensen in armoede een gezicht en stem geven. Als ik die interesses niet had gehad was ik veel ‘armer’ geweest. Het maakt dat ik mijn armoede op de een of andere manier minder voel en daardoor denk: “ik red het wel!”
Afgelopen vrijdag organiseerde de Limburgse Armoede Beweging, onderdeel van Burgerkracht Limburg, samen met de Landelijke Armoedecoalitie een werkbezoek voor Esmah Lahlah (PvdA/GroenLinks) en Jefte Erens (Volt).
Tijdens deze dag bezochten we drie initiatieven die dagelijks het verschil maken voor mensen die in armoede of bestaansonzekerheid leven: Stichting 1 Klein Gebaar in Blerick, Stichting ’t Groenewold in Venlo en Stichting Ik Begin in Venray. Daarnaast vertelde Noor Wobbes hoe haar werkgever haar talenten zag en kansen bood, ondanks haar arbeidsbeperking.
Wat overal opviel, was de passie en betrokkenheid van de vrijwilligers en initiatiefnemers. Hun inzet laat zien dat echte verandering niet uit regels of systemen komt, maar uit mensen die de ander ziet staan, vertrouwen geven en de handen ineenslaan. Enkele inzichten en quotes van inwoners en initiatiefnemers, die Esmah en Jefte meenemen naar Den Haag om de Limburgse stem te laten horen.
“Geef mensen vertrouwen in plaats van ze te wantrouwen. Een luisterend oor en geloof in iemands verhaal zijn vaak waardevoller dan extra formulieren en controles.“
“Zet de mens centraal. Niet de titel of functie maakt het verschil, maar de manier waarop iemand contact maakt en aanwezig is.“
“Kijk als werkgever verder dan beperkingen en zie juist de talenten. Wanneer iemand met een arbeidsbeperking vertrouwen en ruimte krijgt, ontstaan vaak verrassend mooie resultaten.“
“Stimuleer samenwerking. Initiatieven die elkaar kennen, versterken en ondersteunen, bereiken samen meer dan ieder afzonderlijk.“
“Bouw aan een netwerk. Wanneer organisaties elkaar kennen, kunnen zij mensen sneller en beter doorverwijzen naar passende hulp of ondersteuning.“
“Bied nabijheid en veiligheid. Een vertrouwd gezicht of een laagdrempelige plek kan net dat duwtje zijn waardoor iemand de eerste stap durft te zetten.“
“Houd actief contact. Een eenvoudig berichtje, zoals laten weten dat de koffie of vlaai klaarstaat, kan het verschil maken tussen wel of niet meedoen.“
“Leer van bestaande initiatieven. Er is al veel kennis en ervaring in Limburg; benut die kracht in plaats van steeds opnieuw te beginnen.“
“Blijf geloven in eigen kracht. Mensen en organisaties kunnen vaak meer dan ze zelf denken, zolang ze durven te beginnen.“
Het werkbezoek maakte opnieuw zichtbaar hoeveel veerkracht er in Limburg aanwezig is en hoeveel we van elkaar kunnen leren. Kleine gebaren en lokale initiatieven blijken keer op keer een groot verschil te maken in het leven van mensen.
Wil jij je inzetten tegen armoede in Limburg? Heb je zelf ervaring, werk je in de praktijk of ben je gewoon betrokken bij het thema? Sluit je dan aan bij de Limburgse Armoede Beweging. Als lid blijf je op de hoogte van onze activiteiten, ontmoet je andere betrokken mensen en denk je mee over thema’s die er écht toe doen. Je kunt zelf kiezen welke activiteiten interessant voor je zijn. Samen zorgen we dat armoede bespreekbaar blijft én aangepakt wordt.
Op 3 oktober kunnen inwoners van Tegelen genieten van een gloednieuwe ‘Kwiek Beweegroute’. Het initiatief komt van fysiotherapeute en inwoner Lisette, die die buurt graag letterlijk in beweging brengt. De route start bij de praktijk waar zij werkt en staat vol met opdrachten die geschikt zijn voor jong én oud.
Lisette stuurde haar idee in voor ons project ‘Groeikr8’ in Venlo. Tijdens Groeikr8 leg je verbindingen met andere initiatieven uit jouw omgeving. Je bouwt hierdoor een waardevol netwerk op. Door ervaringen te delen leer je van de successen en uitdagingen van andere burgerinitiatieven. Je ontvangt handvatten en tips om je initiatief duurzaam te maken en krijgt de juiste begeleiding zodat je jouw initiatief verder kan ontwikkelen.
Om dit initiatief te realiseren, trok Lisette op met de landelijke organisatie Kwiek en wist via het Leeftstijlakkoord financiering te regelen. Bijzonder is dat buurtbewoners zelf mochten meedenken: via een prijsvraag kon een naam bedacht worden voor de route. Deze wordt tijdens de opening op 3 oktober onthuld.
De beweegroute is een eerste stap. Ze wil in de toekomst samenwerken met de Heemkundevereniging en scholen om zo nog meer verbinding te maken tussen bewegen, leren en ontmoeten.
Bij Groeikr8 zocht ze handvatten, inspiratie en praktische tips. Ze ervaarde dit traject als een bubbel met positieve energie. “Je steekt er zelf tijd en moeite in, maar krijgt er ook veel voor terug!”. Ze vond het vooral heel inspirerend om te horen wat er allemaal leeft in de Venlose samenleving, heeft veel gehad aan de sessie over financiering en is dankbaar voor alle contacten die ze hierdoor heeft opgedaan.
Met de Kwiek Beweegroute krijgt Tegelen er niet alleen een sportieve voorziening bij, maar ook een mooi voorbeeld van hoe één idee kan uitgroeien tot een initiatief dat de hele gemeenschap versterkt!
Heb jij nou ook een goed idee voor jouw buurt, wijk of dorp? Maar weet je niet zo goed hoe je dit kunt aanpakken? Er vinden nog verschillende edities van Groeikr8 plaats in Limburg. Bekijk onze website om te zien of er een editie in jouw buurt is! Lees hier meer over Groeikr8!
Wil jij jouw buurt een boost geven en ben je op zoek naar geld?
Wil je weten hoe je in jouw gemeente
jouw buurt een boost kunt geven?
Wil je andere maatschappelijke organisaties ontmoeten
om een bepaalde wijk een boost te geven?
Wil je in contact komen met vrijwilligers in jouw gemeente
om samen een buurt een boost te geven?
Kom dan op woensdag 19 maart 2025 naar het BuurtBooster Festival & Fondsenplein!
Provincie Limburg organiseert dit festival samen met Burgerkracht Limburg, Katalys, Vereniging Kleine Kernen Limburg, Spil in de Wijk én Huis voor de Kunsten Limburg om leefbaarheidsprojecten onder de aandacht te brengen en ideeën die er zijn verder uit te werken. Naast het welbekende Fondsenplein zijn er interessante sprekers, workshops, een excursie in de wijk, een muzikale omlijsting en natuurlijk hapjes en drankjes. Op dit event kom je te weten hoe je (financiële) ondersteuning kunt krijgen bij je idee of je project. Je komt in contact met de juiste mensen om jouw project tot een succes te maken.
Waar?
Weerstand
Bredeweg 10
6042 GG Roermond
Wanneer?
Noteer alvast: Woensdag 19 maart 2025 van 14.30-21.00 uur. Inloop is vanaf 14.00 uur.
Je kunt je opgeven voor een dagdeel en diverse workshops. Er is een parallel programma gedurende de middag en avond.
Voor wie?
Initiatiefnemers, vrijwilligers, maatschappelijke organisaties, gemeenten, woningcorporaties. Kortom: iedereen die actief is in de wijk/buurt.
Programma en aanmelden
Je kunt hier het programma bekijken en je aanmelden!
Toegang
Gratis
Vragen?
Stuur dan een mailtje naar: evenementen@prvlimburg.nl
Maak kennis met Jenifer en haar zoon Dyano van 10. Wat begon als een simpel idee van Dyano, geïnspireerd door zijn, helaas overleden, oma – een geliefde ondernemer in Tegelen – groeit nu uit tot een droom die de buurt Nieuw-Steyl dichter bij elkaar kan brengen: een buurtcamping. Samen met vriendjes bedacht Dyano het plan en Jenifer, samen met een groepje andere moeders, heeft het omarmd. Komende zomer hopen ze deze droom waar te maken.
Jenifer vertelt:
“Uiteindelijk zou ik graag een blijvende ontmoetingsplek in onze buurt willen, waar mensen elkaar leren kennen en ondersteunen. Op Nieuw-Steyl ontbreekt zoiets nu. Zeker in een buurt waar verschillende culturen samenleven, is het belangrijk om elkaar te begrijpen en te helpen. Een buurtcamping zou een prachtige eerste stap zijn om eenzaamheid tegen te gaan en verbinding te creëren.”
De buurtcamping heeft niet alleen een sociaal doel, maar staat ook symbool voor samenwerking en saamhorigheid. Daarom heeft Jenifer het initiatief aangemeld bij Groeikr8, een platform dat buurtprojecten ondersteunt en verbindt.
Wat betekent Groeikr8 voor Jenifer en haar buurtcamping?
“Groeikr8 biedt ons de kans om te leren van andere initiatieven en hun ervaringen. Iedereen brengt iets unieks mee vanuit zijn of haar achtergrond. Dat is ontzettend waardevol. Bovendien is het een mooie kans om in contact te komen met andere inwoners van Venlo die ook mooie plannen hebben voor hun buurt. Wie weet wat we in de toekomst voor elkaar kunnen betekenen.”
Voor Jenifer is het vooral belangrijk om handvatten te krijgen om samenwerking in de buurt te versterken. “Ik wil leren hoe we samen onze ideeën tot een succes kunnen maken. En misschien, op de lange termijn, kunnen we werken aan een vaste ontmoetingsplek in de buurt. Maar voor nu begint alles met de buurtcamping – een initiatief dat hopelijk voor veel nieuwe verbindingen zorgt!”
Heb jij ook een mooi idee voor jouw buurt of dorp?
In 2025 starten we met deze editie van Groeikr8. Hiervoor is aanmelden nog mogelijk! Interesse? Of wil je meer weten? Klik hier! We nemen graag contact met je op.
Een voedselbos midden in het centrum van Velden
Een openbaar voedselbos midden in het centrum van Velden. Je moet er maar op komen. Een bijzonder plan waar een net zo’n origineel idee achter schuilt. Een ontmoetingsplek voor jong en oud, waar je kunt leren over het produceren en genieten van duurzame producten. Klinkt dat niet spannend? Dat ís het wel. Want heb je weleens gehoord van een Uiensoepboom of de Pawpaw (winterharde indianenbanaan). Niet? Moet je tóch eens gaan kijken.
Altijd al een natuurmeisje
Marjolein (31 jaar) is een ‘natuurmeisje’. Altijd al geweest. ‘Ik ben buiten het dorp Velden opgegroeid aan de rand van het bos. We hadden thuis een moestuin dus de band met en de liefde voor de natuur kreeg ik van huis uit mee, die werd als het ware met de paplepel ingegoten.’ Ze volgde de opleiding ‘Voeding & Gezondheid.’ Al in haar studententijd ontstaat het idee voor het voedselbos. Inmiddels werkt ze voor het IVN als projectleider natuureducatie daarnaast is ze jong-leren-eten makelaar. ‘Dat doe ik in de regio zuid in Brabant en Limburg. In beide provincies kom ik op dit terrein met allerlei mooie initiatieven en mensen in aanraking. De verbinding als vrijwilliger voor het Veldens Voedselbos is dan snel gemaakt.’
Doorzettingsvermogens en een beetje geluk, zo kregen wij deze bijzondere plek
Het heeft even geduurd voordat we de plek midden in het centrum de onze mochten noemen. Er gingen nogal wat gemeentelijke processen aan vooraf. We hadden het geluk dat een van onze vrijwilligers ons hierbij (vanwege haar vastgoedachtergrond) kon helpen. Dat heeft uiteindelijk deze bijzondere plek opgeleverd. Er wonen mensen om het voedselbos heen dus er is sociale controle. Kinderen spelen er maar er wordt niets moedwillig kapot gemaakt. Uiteindelijk willen we dat de mensen komen plukken en elkaar ontmoeten maar er moeten nog een paar stappen worden gemaakt.
Doel van het initiatief
Het doel van het voedselbos-project is om iedereen op een laagdrempelige manier kennis te laten maken met gezonde en duurzame voeding en hiervan te genieten.
We willen handreikingen bieden waarmee mensen aan de slag kunnen. Bijvoorbeeld je tuin vergroenen. Mensen bewuster maken hoe ze dat in de praktijk zouden kunnen brengen. Voor ons betekent dat laten zien wat we in het voedselbos hebben. Kleine stappen kunnen al invloed hebben op bijvoorbeeld je boodschappen. Iedereen is daarbij welkom van jong tot oud. Van basisschoolkinderen, ouderen (toekomstig woon-zorgcomplex) en iedereen daartussen.
Groeikr8
Hoe trekken we nieuwe vrijwilligers aan? Met deze vraag kwamen we naar Burgerkracht Limburg en voor ons de reden om mee te doen aan Groeikr8. In de in de loop der jaren hebben we een vaste groep vrijwilligers om ons heen verzameld. Het zijn mensen die het fijn vinden om één keer per maand met zijn allen buiten bezig te zijn. Een vaste club die nog steeds mag groeien. Door Groeikr8 hebben we onze werkwijze kritisch onder de loep gelegd. Dat gaf een hele andere wending aan ons verhaal. We hebben inzichten vergaard die we van tevoren niet bedacht zouden hebben. Waarom het bijvoorbeeld lastig kan zijn om je bij ons aan te sluiten. De huidige club is op elkaar ingespeeld. Voor buitenstaanders daarom juist misschien lastiger om aan te haken. Vrijwilligers willen bovendien weten wat er van ze wordt verwacht. Dat proberen we nu nóg duidelijker te maken op onze website. We zijn natuurlijk niet elke dag bezig in het Voedselbos. Als mensen langskomen treffen ze daar niet altijd iemand voor een praatje. We komen op dit moment maar één keer per maand bij elkaar. Het zijn zaken die we beter op elkaar willen laten aansluiten. Dat is nog even een zoektocht. We hebben nu al een duidelijker beeld van wat in huis hebben, wat ieders taak en rol is en wat/wie we nog zouden kunnen gebruiken. Er is een steviger structuur neergezet. Nu zijn nu zijn we toe aan de volgende stap: ‘het binnenhalen van nieuwe mensen’. Daarnaast zijn we ons bewuster van de verschillende soorten vrijwilligers. Jongeren sluiten vaker aan maar meestal niet voor vast. Onze vaste kern is veelal gepensioneerd en heeft tijd. De lossere schil is dus jonger, werkt en heeft minder tijd. Niet iedereen is altijd beschikbaar maar als je een grotere groep hebt om mee af te wisselen zou mooi zijn. Nu komt er te veel op de vaste vrijwilliger neer.
Wat we hebben opgestoken
We gaan anders te werk. Bij de workshops en trainingen konden we onze vragen kwijt. De uitwisseling met de andere initiatieven, bij elkaar langsgaan en het uitwisselen van tips is leerzaam. Van tevoren was ik daar sceptisch over, maar we hebben er veel aan gehad. Iedereen weet waar je tegenaan loopt. Toch is het overal weer net iets anders. De tips die we konden gebruiken hebben we ingezet voor onze vrijwilligersgroep. Sommige dingen lopen daardoor een stuk beter dan voorheen. In een voedselbos zie je elkaar een stuk minder vaak dan je misschien zou verwachten. In de winter bijvoorbeeld zie je elkaar een hele tijd niet. Toch wil je iedereen betrokken houden, want anders raak je nieuwe vrijwilligers snel weer kwijt. Nu spreken we daarom ook tussentijds af. Drinken we samen koffie om toch die band te blijven houden. Mensen hebben daar behoefte aan; iets waar we voorheen niet aan hebben gedacht. Voor het hele jaar zijn er data geprikt, zodat iedereen weet wat we gaan doen en wanneer.
Plannen voor de toekomst
‘Lokaal heeft het voedselbos echt wel impact. Ik geloof in kleinschaligheid. Je hebt de meeste invloed op je eigen omgeving. Het is belangrijk om daar te beginnen. Hoe we het voedselbos dichter bij de mensen hebben kunnen brengen is voor ons waar het om gaat. Er valt nog veel te leren, ook voor ons hoor! We hebben nog genoeg ideeën die we willen uitrollen. Het maken van naambordjes bijvoorbeeld bij de verschillende bomen en gewassen, of een informatiebord over het bos en wat zich daarin bevindt. Wat er staat en wat je er mee kunt doen. Het is leuk om mensen daarmee te prikkelen! Vooral kinderen voelen een soort ‘eigenaarschap’, als ze iets hebben geplant. Ze ervaren het gevoel dat ze ergens aan hebben bijgedragen wat ertoe doet. Want daar begint het mee!’
José en Pieter krijgen het idee als ze langs een openluchttheater fietsen. Beiden zijn enthousiast. Zoiets willen ze ook opzetten. Een onderbuikgevoel waar ze naar luisteren. José is opgegroeid op een kampeerboerderij. Als kind leert ze hoe leuk het is wanneer je uit je comfortzone wordt gehaald. Goed voor je creativiteit en ontwikkeling. Dát wil ze kinderen én volwassenen laten meemaken. Ze hebben er de ruimte voor. Midden in de natuur maken ze een speelse, magische plek waar je je kunt uitleven. Een kleinschalig project, dat uit het hart van mensen komt. Het programma is afwisselend. Alles mag en kán gebeuren. Van theateroptredens, muziek van eigen bodem, poppenkast, pizza bakken, houtbewerking, graffiti, droppings, houtbewerking tot een circus.
Het Kernteam
De twee initiatiefnemers vormen samen met Heidi Jacobs en Simone Loozen het kernteam van de Cultuurtuin. Ze delen hun ideeën met Simone en Heidi. Ompraten is niet nodig want ze zijn meteen enthousiast. En zij niet alleen. Een vaste kring gepassioneerde vrijwilligers helpt mee. Het initiatief ontstond uit een ideaal: ‘Kinderen moeten kind kunnen zijn.’ Bij ons krijg je iets moois aangereikt wat je verder kunt ontwikkelen of misschien zelf hebt onthouden uit je eigen kindertijd. Vanaf het begin was er veel enthousiasme voor ons project en nog steeds want we groeien!
Plezier en vrijetijdsbesteding
Het kernteam deelt een levensvisie. Een gezamenlijke kijk op het leven. We kennen elkaar al lang. Voor ons is het gemakkelijk om samen te werken, want we weten van elkaar hoe we zijn. Dat laten we aan de buitenwereld zien: zo willen we het, zo doen we het, zo hebben we plezier! Het spreekt mensen aan dus ja, het werkt.
Geen plan hebben is ook een plan
Wordt er dan niets concreet gepland? Er wordt even hartelijk gelachen. “Dat hebben we geprobeerd. Bij ons werkt dat niet. We laten het vooral gebeuren vanuit het doen. We zijn ooit gestart via het programma: ‘Samen voor de Buurt’. Met hulp van de RegioBank Beringe is een crowdfunding voor de buurt opgestart. Zes weken lang hebben we iedere week een andere activiteit opgezet. Daarvoor hadden we een plan nodig. In grote lijnen is dat de basis van wat we nog steeds doen. Het verschil is dat dingen nu meer spontaan ontstaan. In het begin organiseerden we alles zelf. Dat doen we nog steeds, maar andere mensen denken nu met ons mee. Ze komen spontaan met ideeën, waardoor onze rol niet alleen organiserend, maar vooral faciliterend wordt. Natuurlijk is er weleens een spanningsboog tussen plannen en de praktijk. Maar het echte ‘regelen’ gebeurt op het moment dat we samen zijn. Omdat de omgeving meedoet gaat het bijna organisch. Je merkt na verloop van tijd wat je nodig hebt. Iedereen vindt bijna automatisch een weg. Zeker nu we al een poosje actief zijn. Het ‘laten stromen en vooral niet moeten’ gaat ons goed af. Het hoeft ook niet perfect te zijn.
Het Tutti Frutti bos – ‘Het leven is pas echt leuk als je meedoet’
Met de donaties uit de crowdfunding is onder andere het Tutti Frutti fruit- en notenbos aangelegd. Jong en oud heeft meegeholpen om dit bos aan te planten. Dat is op zich al een activiteit. “Het lijkt ons heerlijk om straks in de buitenlucht samen te genieten van zelfgemaakte lekkernijen. Van fruit en noten die je zelf mag oogsten en verwerken. Kookworkshops geven, want de oogst is uiteindelijk bedoeld voor mensen in de regio. Je mag ervan genieten als je wilt én meedoen aan activiteiten”.
Groeikr8 en ‘de wet van de vrije voeten’
Ons initiatief werd uitgekozen om mee te doen. We kregen Leike Peeters als inspirerende coach en ontvingen een boost aan informatie. Hierdoor leerden we (nog) beter samen te werken en ons doel scherper te krijgen. Weten wat je in huis hebt, je bewust zijn van wat er ontbreekt en waar dus nog behoefte aan is. Zoals afwisselend leiding nemen, maar ook kunnen delegeren en dan achterover durven leunen”.
‘De wet van de vrije voeten’
“Voorheen waren we gefixeerd op hoe we vrijwilligers aan moesten trekken, hoe we met ze moesten omgaan. Dat doen we niet meer. We doen het zoals we het zelf voor ogen hebben. Mensen die met ons mee willen doen komen vanzelf, en gaan weer als ze het niet meer mee willen doen. ‘De wet van de vrije voeten’ zo noemt José dat.
De controle kunnen loslaten. Dat is iets wat Groeikr8 ons duidelijk heeft gemaakt”.
Een geschenk uit de hemel
“Onlangs is hier in de buurt een COA-locatie geopend. De mensen die hier wonen raakten betrokken bij onze activiteiten en helpen nu mee in de tuin of helpen met opzetten en opruimen van voorstellingen en workshops. Daarin zijn ze heel actief. In de Cultuurtuin komen verschillende nationaliteiten bij elkaar. Wanneer je van alles samendoet voelt het meer en meer als één cultuur omdat er verbinding ontstaat met de Nederlandse cultuur. Ze denken ook met ons mee. Vertellen hun eigen verhalen bij de wereldkaart en bieden internationale dans- en kookactiviteiten aan. Een geschenk uit de hemel – voor hen, maar ook voor ons – dat ze hier terecht zijn gekomen.Misschien heeft het zo moeten zijn…
‘Zijn wie je bent. Beter kun je volgens mij niet worden.’
‘Zijn wie je bent’ dat is de naam van mijn praktijk in Hegelsom. Daar is alles mee gezegd en dat is ook wat Positieve Gezondheid uitdraagt. Soms gaat het leven moeizaam dat het even niet meer lukt. Onverwacht word je met tegenvallers, problemen, verlies geconfronteerd waardoor je jezelf opnieuw uit moet vinden. Dat gaat met vallen en opstaan. Iedere dag opnieuw ervaar ik in mijn contact met cliënten dat ‘gezond zijn’ meer is dan de afwezigheid van ziekte. Het gaat ook om meedoen in de maatschappij, zingevend bezig zijn en je nuttig voelen.
Én het gaat ook om de vraag ‘Leef je je leven zoals JIJ dat belangrijk vindt en waarin JIJ tot je recht komt, met alles wat je leven je toebedeeld’? Dát onderzoeken en jezelf onder de loep nemen, de (soms pijnlijke) zelfreflectie en ontdekken dat je een keuze hebt. Een keuze om te blijven doen wat je altijd deed óf om het anders te gaan doen.
Op deze manier word je als vanzelf meer naar positieve gedachten toe getrokken. Het is mooi om dan te zien dat mensen ontdekken dat ze meer zijn en kunnen dan ze voor mogelijk houden. Het gedachtengoed van Positieve Gezondheid is daarbij een goede leidraad. Door (soms spannende) stappen te zetten, te groeien leer je je eigen keuzes weer te vertrouwen.
Een duurzame verandering die je uit jezelf teweegbrengt.
Rouwverwerking
In mijn praktijk bied ik ook hulp bij rouwverwerking. We denken bij Verlies vaak aan het overlijden van een dierbaar persoon. Verlies heeft echter veel gezichten, denk maar aan verlies van Gezondheid, Vertrouwen, Veiligheid, Geloof, Hoop, toekomstperspectief en Vanzelfsprekendheid.
Dit alles kan maken dat het moeilijk is om de draad weer op te pakken. Hoe meer pijn het doet om ergens aan te denken, des te meer je soms de neiging hebt om het weg te drukken. Dat werkt mogelijk tijdelijk maar komt vaak als een boomerang terug op je bord.
Wat meespeelt is wat je van huis uit hebt meegekregen, je opvoeding en wat je geleerd hebt. Mogelijk ben je als kind een keer gestraft, afgewezen of genegeerd bij het tonen van emoties. Zonder daar overigens een oordeel over te hebben want dingen gaan zoals ze gaan. Heb je in je nest van herkomst de taal van het ‘voelen’ geleerd? Was er ruimte om over tegenslag, verandering en verlies te praten. En niet alleen over praten maar ook beleven, onderzoeken, erkennen? Werd het gezien, mocht het er zijn?
Het gaat erom om te zien wat je in ‘je nest van herkomst’ bent tegengekomen én welk verhaal jíj daar zelf van hebt gemaakt.
Het begint altijd met je verhaal en de bewustwording dat we ‘in dat nest’ heel veel hebben gekregen en ook hebben gemist. Meestal wordt er dan ergens wel een zaadje geplant waardoor je verder kunt.
Door het bieden van veiligheid, vertrouwen, te laten, te luisteren en vooral de ander in diens proces te laten, diens eigen onderzoek te laten doen.
Betere verwijzing en duidelijke regelgeving maken een wereld van verschil!
“Als je geen uitweg meer ziet waar vind je dan de hulp die je zoekt? Bij wie kun je dan aankloppen? Waar kun je terecht?”
Michelle kreeg op haar 19e haar eerste kind maar een half jaar na de geboorte liep haar relatie stuk. Samenwonen met de vader werd daardoor onmogelijk, en ze moest op zoek naar andere woonruimte. Terug naar haar ouders was slechts een tijdelijke optie. Ze bivakkeerde daar op de bank en de verstandhouding met haar ouders was op dat moment gecompliceerd. Een onhoudbare situatie voor de langere termijn. Bij wie kun je aankloppen voor hulp? Waar kun je terecht? Een hele zoektocht die Michelle aan den lijve meemaakte. Door de ervaring die ze hiermee op deed wil ze nu andere jongeren, die tegen complexe of onduidelijke regelgeving aanlopen helpen, door zich als vrijwilliger in te zetten bij Speaking Minds en de Escaperoom.
“Wees blij dat je niet onder een brug hoeft te slapen” Aankloppen bij de gemeente is niet direct een vanzelfsprekendheid. Dat weet ik nu”
“Ik klopte aan bij de gemeente en legde mijn situatie uit. Ik vertelde dat ik een kindje van acht maanden had en weer naar school zou gaan maar geen woonruimte had. Ik zat met mijn handen in het haar en wist niet waar ik het moest zoeken. Op een hele botte manier kreeg ik nul op ‘t rekest: ‘Wees blij dat je niet onder een brug hoeft te slapen, maar ouders hebt waarbij je terecht kunt.’ Dat werd daar letterlijk zo gezegd.” Ze is er nog boos om. Waarom niet gewoon doorverwijzen naar instanties die wél kunnen helpen? Een manco in de dienstverlening, maar vooral onnodig cru. Ze heeft het er nu over met professionals. Achteraf bleek dat die betreffende gemeente nota bene een jongerenconsulent in huis had die had kunnen helpen. “Inmiddels ben ik op de hoogte dat je ouders tot je 21ste verantwoordelijk voor je zijn. Niet de gemeente, niet de overheid maar je ouders. Daar had ik toen geen idee van. Maar dan nog? Wat als dat niet lukt? Mijn boodschap: investeer in een betere doorverwijzing. Geef aan waar mensen terecht kunnen. Luister naar ze en probeer open te staan. Als ze even de moeite hadden genomen om het uit te leggen was het waarschijnlijk allemaal niet zo moeizaam gegaan.”
Hulp uit onverwachte hoek
Een docente op school die met me begaan was verwees me naar de schooldecaan. Die heeft me geholpen en begeleid bij het aanvragen van een woning. Ze hielp me bij het regelen van administratieve zaken die gelden voor een 18-plusser en met het organiseren van babyspullen. Iemand die praktisch met je meedenkt, want ik had in eerste instantie niks. De reguliere moeder- en kindopvang zat nog voor maanden vol. In mijn wanhoop ben toen naar een blijf-van-mijn-lijf huis gegaan hoewel ik destijds zelf vond dat daar eigenlijk niet hoorde. Toch waren er uiteindelijk genoeg problemen in de relatie (onveiligheid) waardoor ik wel mocht komen. Dat betekent wel dat je geen enkel contact meer hebt met de buitenwereld. Niet naar buiten gaat. Er worden boodschappen voor je gehaald. Ik had me wel al ingeschreven voor een woning via Thuis Limburg en uiteindelijk mocht ik onder toezicht kijken of ze me digitaal iets hadden gestuurd. Dat was het geval en zelfs op redelijk korte termijn. Ik had geluk gehad en was de koning te rijk…
Save the Children en Speaking Minds
Via Save the Children werd ze ambassadeur bij Speaking Minds. Als vrijwilliger is Michelle (inmiddels al 7 jaar) verbonden aan Speaking Minds. Jongeren vertellen hier wat ze nodig hebben, denken mee en adviseren bij lokaal en gemeentelijk beleid. Tijdens het traject bij Speaking Minds leren jongeren hoe beleid tot stand komt en op welke wijze ze hun stem kunnen laten horen. De gemeente kan dan bekijken wat zij in de praktijk kunnen doen om hen beter te helpen. Minder afstand, betrokkenheid en laagdrempeligheid is wat Michelle bepleit. Dat kan een hoop ellende voorkomen.
Op deze manier wordt gezocht naar een goede, praktische invulling van beleid die jongeren helpt. Als Michelle vrij heeft sluit ze zoveel mogelijk bij activiteiten aan. Als ze werkt lukt dat niet. Voorheen raakte ze hierdoor in een spagaat, wilde te veel ballen in de lucht houden. Daar is ze zich nu van bewust, want ze raakte erdoor in een burn-out. Momenteel is ze bezig met re-integreren. Ze moet keuzes maken in wat ze doet en is voornemens om minder uren te gaan werken.
BE YOUng en de Escaperoom
Als spreker nam Michelle deel aan de jongerenavond ‘Be YOUng’ van Burgerkracht Limburg waar ze ook luisterde naar verhalen van andere jongeren. Bij Burgerkracht Limburg deelt ze regelmatig haar ervaringsverhaal en is ze betrokken bij de ontwikkeling van de Escaperoom. Daar wíl en blijft ze enthousiast aan meewerken omdat ze het van belang vindt. Het is haar passie geworden. Ze haalt er energie uit. Iets wat ze van tevoren nooit had kunnen bedenken. “Het brengt me iets. Ik kan iets voor anderen betekenen en voel me eindelijk in mijn kracht staan. Professionals geven aan van mijn input te leren. Dat voelt goed en ik voel me daardoor eindelijk serieus genomen. Op waarde geschat”.
Momenteel is Michelle is 26 jaar oud en werkzaam als onderwijsassistent basisonderwijs in Epen. Ze heeft twee kinderen van respectievelijk 4 en 7 jaar en verwacht begin augustus haar derde kindje. De zorg/opvang voor haar kinderen deelt ze samen met haar ex-partner, haar ouders en kinderopvang. Dat is nog een heel gepuzzel want in principe werkt Michelle nu nog fulltime en blijft ze het belangrijk vinden om tijd te besteden in haar werk als vrijwilliger.
