Van isolatie naar vrijheid met Wmo-vervoer
Mevrouw De Boer (78) woonde zelfstandig, maar door haar verslechterende mobiliteit werd het steeds moeilijker om haar familie te bezoeken en boodschappen te doen. Ze vroeg een Wmo-vervoersvoorziening aan bij de gemeente, zodat ze gebruik kon maken van aangepast vervoer. Tot haar verbazing werd haar aanvraag afgewezen, zonder dat ze door een arts was beoordeeld.
De gemeente vond haar situatie niet ernstig genoeg, terwijl ze door haar fysieke beperkingen nauwelijks nog zelfstandig de deur uit kon. Dit betekende dat haar sociale leven steeds verder werd beperkt, wat leidde tot gevoelens van eenzaamheid, depressie en afhankelijkheid van anderen.
Spreekuur:
Mevrouw De Boer kwam naar het spreekuur, waar samen met haar werd gekeken naar de afwijzing en mogelijke vervolgstappen. Onze spreekuurhouders hielpen haar met:
- Inzicht krijgen in de Wmo-procedure, inclusief de rechten en plichten van de gemeente.
- Opstellen van een bezwaarbrief, waarin werd benadrukt dat ze niet medisch was beoordeeld.
- Toevoegen van medische stukken van haar huisarts en specialist, die duidelijk maakten dat haar mobiliteitsproblemen ernstig genoeg waren.
- Wijzen op de zorgplicht van de gemeente, die verplicht is om objectief en zorgvuldig te beoordelen of iemand recht heeft op een voorziening.
Resultaat:
Na het indienen van het bezwaar werd de aanvraag opnieuw beoordeeld, dit keer mét inbreng van haar medische gegevens. De gemeente gaf toe dat de eerste beoordeling onvolledig was geweest en kende haar alsnog de Wmo-vervoersvoorziening toe.
Hierdoor kon mevrouw De Boer haar familie weer bezoeken, zelfstandig boodschappen doen en deelnemen aan sociale activiteiten, wat haar kwaliteit van leven aanzienlijk verbeterde. Ze gaf aan dat ze zonder hulp van het spreekuur niet had geweten hoe ze bezwaar moest maken en waarschijnlijk de afwijzing had geaccepteerd, met alle gevolgen van dien.
